Zdjęcia: Piotr Mikołajczuk Tekst: Ewa Miłaczewska All on this website (c) by Piotr Mikołajczuk & Ewa Miłaczewska & Leszek Bielecki

Data powstania strony 13 X 2007r. Data ostatniej modyfikacji 13 X 2007r.

Żagnica (żagiew) ruda

Aeshna isoceles

Żagnica ruda jest mniejsza i mniej kolorowa od żagnicy wielkiej, do której jest nieco podobna, ale nie posiada żadnej niebieskiej plamki. Jej tułów i odwłok są rudobrązowe,  płomienne w kolorze, stąd pewnie jej druga, starsza polska nazwa żagiew ruda (żagiew to płonąca szczapa drewna, pochodnia).

Samiec male

Piotr Mikołajczuk przyglądał się żagnicom rudym w Międzyrzecu Podlaskim nad brzegami żwirowni. Sądząc z ilości roślin widocznych na zdjęciach, ważki te wolą obszary zarośnięte krzewami nadbrzeżnymi i roślinami wodnymi, bagniste i zacienione niż otwarte, nasłonecznione przestrzenie.
Na zdjęciu obok widzimy siedzącego na gałązce samca żagnicy rudej. Wzdłuż odwłoka tej niemal całkowicie jednolicie ubarwionej ważki biegnie czarny pas, szerszy na segmentach ósmym i dziewiątym.
U obu płci na wierzchniej stronie drugiego segmentu występuje żółty trójkąt. Oczy tych ważek są jaskrawozielone. U obu płci jednakowe. Skrzydła żagnic rudych są przezroczyste, z czarnymi żyłkami, a ich nasady pomarańczowe. Bursztynowe są trójkąty analne występujące na skrzydłach samców. W trójkącie analnym występują 4 komórki. Trójkąty środkowe w przednich, jak i tylnych skrzydłach mają po 5 komórek. Pterostigmy są rude. Czoło jest bursztynowożółte, z cienką czarna linią oraz małym żółtym znakiem tuż przy oczach.
Tu widzimy wyraźnie kształt narządów analnych w widoku od strony grzbietowej.
Na bokach tułowia występują dwa cienkie, jaśniejsze pasy – u samców żółte. W takim samym kolorze są rozmazane plamy na bokach pierwszych trzech segmentów odwłoka.
Nogi tych ważek mają brązowe uda, a golenie i stopy czarne. W widoku z boku zauważamy, że narządy analne są niemal proste, zaledwie łagodnie wygięte.

Samica female

Samice najłatwiej napotkać podczas składania jaj, są tą czynnością tak zaaferowane, że pozwalają do siebie podejść dostatecznie blisko. Tu widzimy od przodu samicę wkłuwającą jaja pod korę leżącej w wodzie gałęzi. Najważniejszym akcentem kolorystycznym na tym dość ciemnym zdjęciu są jej jaskrawozielone oczy i rudobrązowe czoło.
Na zdjęciu obok widzimy żółty trójkąt, identyczny jak u samca, na wierzchniej stronie drugiego segmentu odwłoka składającej jaja samicy. Tu najpiękniej też widać zaokrąglone, charakterystyczne dla samic wszystkich żagnicowatych oraz wielu innych ważek, tylne skrzydła.
Samica składa jaja w charakterystycznej dla żagnicowatych pozycji z podgiętym odwłokiem. Tu wkłuwa jaja w łodygi pałki wodnej. Widzimy, że pasy na bokach tułowia i plamy na odwłoku, na segmentach 1-3, wydają się być nieco bardziej zielonkawe niż u samców.
Myślę, że zielonkawy kolor, występujący często u samic różnych gatunków ważek wkłuwających jaja w rośliny, ma charakter maskujący przed drapieżnikami. Mimo to wiele ważek staje się łupem żab, ptaków i ryb. Tu widzimy jak samica żagnicy rudej staje się posiłkiem żaby wodnej.
Należy jeszcze raz przypomnieć, że te interesujące zdjęcia Piotr robił bardzo skromniutkim aparatem fotograficznym. To jeszcze jeden dowód na to, że zdjęcia przyrodnicze robi się cierpliwością i wielkim sercem do sprawy, a nie najlepszym aparatem z największymi możliwościami.

* * *

Dziękuję Piotrze za doskonałe zdjęcia ważki, która choć pospolita – nad nasze oczka wodne nie zagląda.